Opiniestukken

Peeters voert achterhoedegevecht over Opel

Sat, 20 Feb 2010 15:10:00 +0100

De Belgische autosector is meer dan het toch al ten dode opgeschreven Opel Antwerpen, zegt GEERT LAMBERT. Nu nog wachten tot de Vlaamse minister-president, Kris Peeters, dat wil inzien.
Woensdag verliet de Vlaamse minister-president, Kris Peeters (CD&V), vroegtijdig een handelsmissie in Californië om met de Europese ministers van Industrie over autobouwer Opel te spreken. Symbolischer kan haast niet: Kris Peeters verkiest een verloren strijd voor een ten dode opgeschreven fabriek boven enkele interessante ontmoetingen die misschien wel het begin kunnen zijn van een toekomstgerichte, duurzame industrie in Vlaanderen. Het beeld van Vlaanderen als het nieuwe Wallonië wordt er alleen maar door versterkt.

Peeters vond het bij de start van de missie naar eigen zeggen heel belangrijk om aanwezig te zijn in the Golden State, een staat met veel dynamiek en visie, vooral op het vlak van groene technologie en economie. Op die dynamiek en visie blijft het in Vlaanderen nog wachten, hoewel die, zeker na het doodsvonnis voor Opel Antwerpen, broodnodig zijn.

De sluiting van de fabriek hing jammer genoeg al lang in de lucht. Alleen wilde de minister-president dat niet zien. Het kwam immers niet goed uit. Eerst was er een verkiezingscampagne die moest gewonnen worden, en slecht nieuws over de auto-industrie paste niet in de presidentiële campagne van Peeters. Had hij toen toegegeven dat de fabriek in Antwerpen wellicht geen toekomst meer had, dan had hij met een plan moeten komen om de werkgelegenheid zoveel mogelijk te redden. En een campagne met inhoud was niet waar de minister-president op zat te wachten. Dus bleef hij maar herhalen dat hij wilde blijven vechten voor Opel Antwerpen. Tegen beter weten in en bij gebrek aan een geloofwaardig alternatief.

Ook na de verkiezingen was er geen spoor van een echt plan voor de auto-industrie in Vlaanderen. De regering-Peeters wilde wel over de brug komen met financiële steun voor GM, goed wetend dat ze daarmee enkel een pleister op een houten been aanbood.

Zelfs nu er duidelijkheid is over het lot van Opel Antwerpen weigert Peeters zijn grijsgedraaide plaatje te vervangen: hij wil nog steeds blijven vechten voor de fabriek. Het heeft iets tragisch, de minister-president die als de orkestleider op de Titanic nog eens hetzelfde lied aanheft terwijl het schip al onder water loopt. Het enige verschil met de legendarische scheepsramp is dat Peeters verdomd goed wist dat hij recht op de ijsberg afstevende, maar weigerde om van koers te veranderen.

Als de Vlaamse regering echt van plan is om jobs te redden, zal ze toch eens een visie moeten ontwikkelen over de auto-industrie. In dat licht was het voor Peeters interessant geweest om samen met zijn minister Ingrid Lieten (SP.A) een bezoek te brengen aan het bedrijf Better Place, dat een veelbelovende voorloper is op het vlak van gebruiksvriendelijke elektrische wagens en oplaadstations. Een uitgebreid netwerk van oplaadpunten is een onontbeerlijke, maar dure voorwaarde voor de inburgering van elektrische auto's.

Is Vlaanderen bereid om, net als Californië, Israël, Denemarken en Japan, te investeren in de auto van de toekomst of willen we er enkel een beetje over praten? Het is leuk om ons op het autosalon te vergapen aan de nieuwste innovaties en de groene auto's van de toekomst, maar tegelijk moeten we ook erkennen dat die innovaties en auto's van de toekomst niet uit Vlaanderen komen, hoeveel er in het Vlaams Parlement ook over innovatie wordt gesproken. Als Peeters denkt dat Vlaanderen het zal redden door hier en daar wat subsidies uit te delen aan constructeurs die blijven zweren bij de klassieke auto van de 20ste eeuw, dan zal tegen het einde van de bestuursperiode blijken dat hij de doodgraver was van de auto-industrie in Vlaanderen.

Gelukkig hecht de Europese Commissie meer belang aan het gezegde 'gouverner, c'est prévoir': volgens de commissie moest de vergadering niet over Opel gaan, maar over de toekomst van de Europese auto-industrie en de groene auto. Als Peeters de Belgische autosector gelijkschakelt met Opel, is dat enkel zijn mening.

Geen vraag naar meer opvang bij kansarmen

Tue, 17 Mar 2009 20:26:00 +0100

Taalachterstand leidt tot onderwijsachterstand. Zoveel is zeker, en dat wordt nogmaals herhaald door Gents onderzoeker Jan Peeters (DS,16/3).
Er bestaat bovendien een duidelijk verband met kansarmoede. Kinderen uit armere gezinnen, ongeacht hun culturele achtergrond, kennen tweemaal minder woorden dan kinderen uit gegoede gezinnen. De focus wordt gelegd op het belang van voldoende en degelijke kinderopvang.

Dit is een juiste analyse. Echter, de beleidsvoorstellen die daarop volgen raken volgens mij de kern van het probleem niet. Zo wordt er gepleit voor meer aanbod aan kinderopvang tout court. Dit lijkt me een eenzijdige benadering. Er is zeker een grotere vraag naar kinderopvang maar die vraag komt vooralsnog niet van kansarme ouders. Wel van middenklasse tweeverdieners die tijdens de werkuren degelijke opvang wensen voor hun oogappel. Dat is zowel economisch als sociaal een terechte zorg. Maar wat met de vraag naar meer kinderopvang bij kansarme ouders? Die is volgens mij ondermaats. Het zijn niet de armere ouders die staan te roepen voor meer opvang, en bij uitbreiding meer kleuteronderwijs. Nochtans wringt net daar het schoentje. De aanwezigheid van kansarme peuters in kindertuinen mag problematisch genoemd worden. De situatie wordt nog prangender in de kleuterklasjes.

Er moet met andere woorden gewerkt worden aan zowel de aanbodzijde (voldoende goede kinderopvang) als aan de vraagzijde (kansarme peuters in de opvang krijgen).
Hierbij is doelgerichte communicatie de achillespees. Deze ouders benaderen en overtuigen van het belang van de peutertuin en kleuterschool voor de ontwikkeling van het kind is geen evidentie. Naast veel energie en goodwill heb je hiervoor ook een sterk netwerk voor nodig. Lokale overheden zijn het best geplaatst om samen met scholen, Kind&Gezin en wijkwerkingen de ouders te overtuigen van het nut om hun kinderen naar een peutertuin of kleuterschool te brengen.
Ik pleit daarnaast voor het instellen van de leerplicht op 3 jaar in plaats van 6 jaar zoals nu het geval is. Zo heb je een stok die de instroom van kansarme kleuters afdwingt. Dit moet gepaard gaan met een degelijke controle op de effectieve aanwezigheid van de kinderen op school.
De wortel aan de andere kant bestaat erin kinderopvang en kleuteronderwijs voor iedereen toegankelijk te maken. Als basisrecht voor iedereen zouden die dan ook gratis moeten zijn. Zoals uit het rapport van econoom James Heckman blijkt, betaalt een dergelijke investering zich op termijn terug met goed opgeleide werkkrachten die een performante kenniseconomie zoals de onze blijven garanderen en versterken.

Het is dus een en-en-verhaal. Door controle van het schooltraject zowel aan de vraag- als de aanbodzijde, gaande van peutertuin tot arbeidsmarkt, kan op tijd ingegrepen worden.
Kwaliteit en meer plaatsen aanbieden moet hand in hand gaan met het stimuleren van kansarme ouders om gebruik te maken van dé hefboom voor emancipatie, namelijk onderwijs. Want de deelnamekloof tussen arm en rijk gaapt, ook in Vlaanderen.

Mohamed Ridouani (SLP) is schepen van onderwijs in Leuven

GAZA : Na gijzeling en geweld nu Vrede ?

Sun, 08 Mar 2009 18:35:00 +0100

Na de eerste Intifada (opstand van stenen gooiende kinderen) was ik voor het eerst in Gaza. De Gaza-strip is een overbevolkte strook land langs de Middenlandse Zee met de historische stad Gaza naast een paar kleinere steden en diverse kampen waarin Palestijnse vluchtelingen leven die in 1948 verdreven werden uit hun dorpen en steden bij de oprichting van de staat Israël. De mensen in Gaza gingen werken in Israël voor zover dat toen nog mogelijk was. De Gazastrook werd aan landzijde immers omheind door prikkeldraad en de toegang werd streng gecontroleerd. De toestand in Gaza was deprimerend. Een groot deel van de bevolking was aangewezen op voedsel van de Verenigde Naties. In de overbevolkte kampen stapelde het vuil zich op, het rioolwater vormde stinkende poelen. De mensen verfoeiden de bezetting en de oudsten droomden nog van hun thuis en hun appelsienen bomen; de jongeren hoopten op een eigen staat.

In April 2008 ging ik er terug met een delegatie van de Vredesbeweging olv Pax Christi. De prikkeldraad was vervangen door 4 meter hoge betonmuren, bewaakt door camera’s en gewapende soldaten. Nabij de muur waren alle gebouwen platgelegd door buldozers. Van rondlopen in de straten van Gaza en een bezoek brengen aan vluchtelingenkampen was geen sprake. Te onveilig. We bezochten een buitenwijk waar het Israëlische leger een paar weken tevoren met tanks was binnengedrongen en alles had verwoest. Israëlische scherpschutters hadden vanuit de inbeslag genomen woning de omgeving onder vuur genomen. We spraken met kinderen die het overleefden, met gewonden en nabestaanden. Ondanks de vele doden had dit incident bij ons de kranten niet gehaald. We ontmoetten de boeren die geen bloemen meer konden exporteren, de dokters die geen medicijnen meer hadden, de leraars van de overbevolkte en armoedige scholen onder VN-bestuur. De bedrijfjes lagen stil bij gebrek aan aanvoer van materiaal en de pompen voor autobrandstof waren gesloten. Het economisch leven werd verstikt door de Israëlische boycot en de wereld zweeg. De bevolking van Gaza , anderhalf miljoen mensen, zaten als ratten in de val. Wij drongen aan op humanitaire maatregelen en beseften dat deze toestand niet kon blijven duren.

Sindsdien werd het alleen maar erger. Beschietingen door Hamas lokten represailles uit van het Israëlische leger. Op 5 November 2008 werden de toegangen naar Gaza afgesloten. Terwijl 750.000 mensen aangewezen zijn op voedselhulp werden slechts 5 vrachtwagens toegelaten. Op 19 December hervat Hamas het gewapend verzet. De bevolking moet het stellen zonder gas, electriciteit, diesel. Op 27 December zet Israël een militair offensief in met genadeloze bombardementen op Gaza. De bevolking kan geen kant op. De zogenaamde precisiebombardementen maken 1300 slachtoffers waaronder meer dan 400 kinderen. Er zijn nog zo’n 5000 gewonden. Een groot deel van van de infrastructuur is verwoest, niet alleen de overheidsgebouwen maar ook scholen, klinieken, waterzuiveringsinstallaties enz. Israël stopt het offensief op 20 januari, de dag dat president Obama de eed aflegt in de Verenigde Staten. Het buitensporig geweld van Israël werd niet veroordeeld, het werd zelfverdediging genoemd.

En nu de vrede? De wapens zwijgen voorlopig maar een duurzame en rechtvaardige vrede lijkt verderaf dan ooit. Toch is dat de droom van de mensen in Gaza. Maar wij kunnen die vrede zelf niet bewerken. Ondanks de militaire overmacht van Israël kan de Palestijnse bevolking haar lot niet lijdzaam blijven ondergaan. Verdrijving, militaire bezetting, kolonisatie, het heeft de hoop op een normaal leven in eigen land niet gedoofd. De raketaanvallen van Hamas op doelwitten in Israël zullen de verwezenlijking van die droom niet dichterbij brengen. Op humanitair gebied keuren we ze volledig af. Militair gezien leveren ze enkel een voorwendsel voor Israël om met veel militaire macht te riposteren. Als democratisch verkozen bestuur heeft Hamas andere troeven om zich als gesprekspartner te laten erkennen. Heeft de PLO destijds niet dezelfde weg afgelegd door geweld af te zweren? Het is immers duidelijk dat naast de PLO ook Hamas zal moeten betrokken worden bij een gesprek over duurzame vrede. De internationale gemeenschap, inbegrepen de Arabische landen zullen dit moeten aanvaarden.

Maar onze houding tov Israël kan niet dezelfde blijven. Het geweld van Israël tegenover de Palestijnen in Gaza kan niet verontschuldgd worden door de aanvallen van Hamas (dat oorspronkelijk door Israël werd gesteund tegen de PLO). Dat geweld moet als buitensporig beschouwd worden en dus afgekeurd. Het militair offensief werd trouwens voorafgegaan door een periode van blokkade, wat neerkwam op een gijzeling van de bevolking van Gaza, sedert september 2007.

De Belgische regering en de hele Europese Unie moet dit buitensporig geweld veroordelen, de associatieverdragen met Israël opzeggen wegens schending van de artikels die handelen over de mensenrechten. Het staakt-het-vuren moet omgezet worden in een duurzaam bestand waarin zowel Israël als Hamas betrokken worden en waarbij een VN-vredesmacht toeziet op de naleving ervan. De wederopbouw van de infrastructuur in Gaza met de medewerking van Israël en de internationale gemeenschap moet in perspectief staan van de ontwikkeling van een eigen staat voor de Palestijnen. Zolang hen immers het recht op een eigen staat wordt ontzegd, zullen Palestijnen zich tot verzet opgeroepen voelen.

Israël moet zich realiseren dat militaire overheersing van Gaza en de Westelijke Jordaanoever nooit tot echte veiligheid voor zijn eigen inwoners kan leiden. De Palestijnen hebben eveneens recht op economische ontwikkeling, op een normaal sociaal leven. Hen werd de oprichting van een Palestijnse staat naast de staat Israël beloofd maar in de praktijk maakt Israël deze twee-staten oplossing onmogelijk door de vele Joodse kolonies op de Palestijnse Westbank en de gijzeling van de Gaza.

Vermits Israël de Palestijnse staat blijft saboteren moet de vraag gesteld worden of het bereid is de Palestijnen als gelijkberechtigde burgers van de eigen staat te erkennen en met hen de macht te delen. Het huidige apartheidssysteem dat de Palestijnen elk zelfbeschikkingrecht ontzegt, kan niet tot een rechtwaardige en duurzame vrede leiden.

Nelly Maes (SLP)
Ere-volksvertegenwoordiger
Voorzitter Europese Vrije Alliantie (EVA)

Wetgevingsambtenaren: betere regels aan een lagere prijs

Sun, 08 Mar 2009 18:32:00 +0100

Tien zware criminelen die met een brede glimlach de gevangenis verlaten. Ze rijden de nacht in en het land uit. Reden: een procedurefout bij het toezicht op de bijzondere opsporingsmethodes (BOM) door de Kamer van Inbeschuldigingstelling te Gent. Vele mensen voelen zich – begrijpelijk – onmachtig. Naar hun aanvoelen is het onrechtvaardig om een aantal personen, die dat wellicht niet verdienen, vrij te laten omwille van een procedurefout. Kan het anders? Uiteraard. Met wetgevingsambtenaren bijvoorbeeld. Zij maken betere regels aan een lagere prijs.

Je kan procedureregels vervloeken en vinden dat advocaten hiermee bewust de rechtvaardigheid aan de kant schuiven om grof geld te verdienen. Nochtans moeten er wel degelijk gevolgen gekoppeld worden aan procedurefouten, hoe onprettig die gevolgen soms ook zijn. Dat is de prijs die we moeten betalen om ons rechtssysteem rein te houden. Je kan niet alleen voor zware criminelen over de procedurefouten heen stappen. Want met welk gevolg doe je dat? Er ook over stappen voor half-zware criminelen? En hoe kan je verantwoorden dat de rechtsstaat haar eigen regels opzij zou zetten? Met welk gezag kan ze dan later nog haar eigen regels laten handhaven?Nu is er dus die fameuze BOM-wet die moet oordelen of infiltraties en undercoveroperaties volgens het boekje verlopen. Maar het probleem van procedurefouten gaat verder dan enkel de BOM-wet en haar toepassing.

Enkele jaren geleden werden bij huiszoekingen procedurefouten gemaakt. Het verzamelde bewijs werd daarom nietig verklaard. De verdachten moesten bij gebrek aan ander bewijsmateriaal worden vrijgesproken. Ook toen was het argument dat aan procedurefouten niet zo’n verstrekkende gevolgen mocht worden gegeven. Men pleitte ervoor om huiszoekingen die aangetast waren door procedurefouten tóch geldig te verklaren, als ze effectieve bewijzen hebben opgeleverd. Het argument: “het kan toch niet dat criminelen door procedurefouten de dans ontspringen”.Zo is het natuurlijk gemakkelijk. Men laat maar begaan en bekommert zich niet over de wijze waarop huiszoekingen worden uitgevoerd. Dan zit je met drie soorten huiszoekingen: de geldige huiszoekingen, de onregelmatige huiszoekingen die bewijs hebben opgeleverd, en de onregelmatige huiszoekingen die geen bewijs hebben opgeleverd. Grootmoedig zegt men dan van die laatste soort dat ze ongeldig zijn, terwijl de onregelmatige huiszoekingen die bewijs hebben opgeleverd, geldig moeten zijn omwille van het resultaat. Het is duidelijk dat men zich met zo’n “het doel heiligt de middelen”-strategie steeds minder zorgen zal maken over de (correcte) wijze van huiszoekingen. Met dit voorbeeld is duidelijk gemaakt dat procedureregels niet zomaar bestaan, maar wel degelijk bescherming (moeten) bieden aan mensen die soms op zeer vreemde wijze in een gerechtelijk onderzoek worden betrokken.

Maar in het geval van de zogenaamde BOM-wet (wet over de bijzondere opsporingsmethoden) en de daarmee samenhangende procedurefouten ligt het probleem dieper, namelijk bij de kwaliteit van de wetgeving.Vanzelfsprekend gaat de aandacht nu naar het “repareren” van de BOM-wet, maar het is nodig dat er grondiger wordt nagedacht over hoe goede wetten kunnen worden gemaakt.Het is uiteraard de wetgever die de wetten maakt. In praktijk ontstaat wetgeving dikwijls vanuit de regering, waarbij wetgeving op ministeriële kabinetten wordt voorbereid, al dan niet na consultatie van advocatenkantoren. Wie er dan eigenlijk waakt over de kwaliteit van al die wetgeving(svoorstellen), is al veel minder duidelijk. De Afdeling Wetgeving van de Raad van State speelt een zekere rol door de adviezen die ze verleent, maar deze rol wordt uitgehold door de praktijk van de regering om aan de Raad te vragen spoedadviezen binnen een paar dagen af te leveren. Ook de “normale” termijn voor advies van 30 dagen is dikwijls te kort.

Al in het regeerakkoord van 1999 werd het voornemen geuit om aan kwaliteitszorg inzake regelgeving te doen. Kanttekening hierbij: men had toen meer oog voor deregulering dan voor kwaliteitsverbetering. De laatste jaren was deregulering zelfs bijzonder trendy. Door de veelheid aan wetten zou aan kwaliteit worden ingeboet. Terwijl wellicht haastwerk en onvoldoende voorbereiding grotere factoren zijn. Ook het regeerakkoord van 2003 beloofde een evaluatie van geldende wetten. In uitvoering van het regeerakkoord werd de Wet van 25 april 2005 tot oprichting van een Parlementair Comité belast met de wetevaluatie zelfs aangenomen. Maar veel hebben we van dit Comité sindsdien niet meer vernomen. Het Comité spitst zich bovendien toe op evaluatie van bestaande wetgeving. Op zich misschien wel zeer nuttig, maar het biedt geen waarborg voor de kwaliteit van nieuwe wetgeving.

De Sociaal-Liberale Partij (SLP) denkt dat er een radicale omschakeling moet komen in de manier waarop we in dit land wetten maken. Het wetgevende werk van ambtenaren herwaarderen is een eerste stap. Binnen de administratie bestaat er een schat aan – nu veelal miskende – kennis en informatie. Geef die ambtenaren meer ruimte en middelen om wetten voor te bereiden, zodat ze in die fase al meer aandacht aan kwaliteit kunnen schenken. Maar er is meer nodig om de kwaliteit op te schroeven. SLP pleit voor wetgevingsambtenaren met als specifieke taak de opmaak van goede regels. De kost van dergelijke extra-ambtenaren wordt moeiteloos gecompenseerd door inkrimping van kabinetten en door het uitsluiten van de nood aan externe consultatie van (dikwijls dure) advocatenkantoren.Het onfrisse BOM-wet-incident en de onprettige gevolgen hebben zeker voor een shock effect gezorgd. Veel duidelijker kan de nood aan een grondige ingreep toch niet worden geïllustreerd. Alleen door radicaal anders wetten te maken, kan je de kwaliteit van de wetgeving garanderen. Laat het alstublieft bij die tien vrijlatingen blijven.

Lieven Ral,
Voorzitter partijraad Sociaal-Liberale Partij (SLP) en advocaat

Schalkse Ruiters horen niet thuis in de cel

Mon, 02 Mar 2009 18:34:00 +0100

Anja Hermans werd vandaag veroordeeld voor het onwettig betreden van een kerncentrale. De kerncentrale waarvan ze net wou aanklagen hoe makkelijk het wel is om die onwettig te betreden. Daarmee werd andermaal op de boodschapper, de pianist geschoten, in plaats van het probleem te erkennen en aan te pakken. De exploitant van de kerncentrale, Electrabel, steekt zijn kop in het zand voor de manke veiligheid en koos radicaal voor de vlucht vooruit door te procederen tegen de brenger van het slechte nieuws. Voor Vlaams volksvertegenwoordiger Els Van Weert en senator Geert Lambert (SLP) is dit onaanvaardbaar. Zij pleiten voor een soort klokkenluiderstatuut voor vreedzame activisten die heersende wantoestanden in onze samenleving aan de kaak willen stellen.

Dat Anja Hermans in haar verleden als ALF-militante actietechnieken hanteerde die in een democratie niet thuishoren, zal niemand (ook zijzelf niet) betwisten. Ze werd daarvoor ook afdoende bestraft. Maar dat verleden rechtvaardigt geen hardvochtig oordeel over de actietechnieken die deze dame de afgelopen maanden hanteerde om het stuitende gebrek aan beveiliging in en rond de kerncentrale van Doel aan de kaak te stellen. Anja Hermans richtte voor zover wij weten geen menselijke of materiële schade aan. Haar enige misdaad bestond er in de publieke opinie te waarschuwen voor wantoestanden die een immense bedreiging vormen voor de veiligheid en volksgezondheid. Een beetje zoals indertijd de Schalkse Ruiters haar dat voordeden door binnen te dringen tot in het hart van de luchthaven van Zaventem, en zo voor heel televisiekijkend Vlaanderen de veiligheidsdiensten van de luchthaven compleet voor schut zetten.

Schalkse Ruiters en andere mensen die gebruik maken van hun democratisch recht op actievoeren, horen niet thuis in een cel. Toch niet indien ze geen schade aanrichten of andere mensen hun vrijheid belemmeren. Dat niet iedereen hoog oploopt met het tedere anarchisme dat eigen is aan vele van deze vreedzame actievoerders, willen wij mits wat inspanning best nog begrijpen. Maar dat hun dat recht om die reden ontnomen wordt? Dat kan voor ons niet door de beugel. Naar analogie met het klokkenluiderstatuut voor ambtenaren bepleiten we daarom een beschermend statuut voor vreedzame actievoerders die heersende wantoestanden in onze samenleving aan de kaak willen stellen. We zullen daaromtrent ook een wetgevend initiatief ondernemen. Want klokkenluiders als Anja Hermans en andere Schalkse Ruiters verdienen wat ons betreft eerder aanmoediging dan banbliksems. Laat staan een gerechtelijke veroordeling.

Els Van Weert – Vlaams parlementslid
Geert Lambert – Senator

Weten Vlamingen dat ze Aristoteles kennen dankzij een Arabische vertaling?

Tue, 27 Jan 2009 18:30:00 +0100

Uit het onderzoek van het Instituut voor Sociaal en Politiek Opinieonderzoek (Ispo) van KU Leuven blijkt dat 48 procent van de ondervraagde Vlamingen vindt dat de Islamitische waarden een bedreiging zijn voor Europa. Ik ben als allochtoon, schepen van diversiteit in Leuven en ondervoorzitter van de Sociaal-Liberale Partij SLP, zeer nauw betrokken bij de problematiek. Laat me dus beginnen met een positieve kijk: ik stel vast dat liefst 52 procent van de Vlamingen een veel positievere kijk heeft en niet meteen een bedreiging ziet in de islam. Ik voeg daar wel meteen aan toe dat ik de maatschappelijke problemen zeker niet onder de mat wil vegen. Integendeel zelfs.

Al in 732 versloeg de Frankische hofmeier Karel Martel een islamitisch leger onder Emir Abd el Rahman nabij de Franse stad Poitiers, in 1492 was er de bloedige verovering van Granada en Cordoba en in 1683 was er het beleg van Wenen. De inzet was altijd duidelijk: hou de Islam buiten Europa. De historische argwaan van Europa ten opzichte van de Islam verdrukt in grote mate de positieve bijdragen van de Islam op het gebied van onder meer wiskunde, filosofie en taal. Zonder overdrijven mag je stellen dat de islamcultuur de schakel is tussen de Romeinse beschaving en de Verlichting. Eén sprekend voorbeeld: de geschriften van Aristoteles zijn via een Arabische vertaling tot in Rome geraakt.

De culturele kloof tussen Europeanen en moslims is op die manier historisch gegroeid en vandaag nog lang niet weggewerkt. Wie de basiswaarden van de Islam en het westerse christendom naast elkaar legt, kan nochtans niet anders dan vaststellen dat er filosofisch heel wat overeenkomsten zijn. Waarom is er dan zoveel wantrouwen en onbegrip? Volgens mij is een schrijnend gebrek aan interactie het basisprobleem. Simpel gezegd: we leven naast elkaar. Op een multiculturele markt is Vlaanderen gaan we proeven van de gerechten van onze Marokkaanse buurman. We zijn zelfs geweldig geïnteresseerd in het recept en hebben bewondering voor zijn kookkunsten. Maar zijn we ook op één of andere manier geïnteresseerd in de dagelijkse zorgen van onze allochtone buurman? Ik vrees van niet. Maar het omgekeerde is helaas ook waar.

Het is hoog tijd dat we meer verbondenheid creëren. Openheid is de lange weg die we daarbij moeten bewandelen. Openheid van beide kanten wel te verstaan. Als President Obama oproept om ramen en deuren te openen voor de signalen vanuit de moslimwereld kunnen wij toch ons oogkleppen niet extra goed afsluiten. Vlamingen moeten beseffen dat ze de realiteit niet kunnen ontkennen: allochtonen zijn en blijven hier. We hebben geen andere optie dat te leren samenleven. Allochtone werkkrachten zijn noodzakelijk om onze economie te laten draaien en onze welvaart op peil te houden. Vlaanderen moet dan wel nog meer inspanningen leveren om de kansarmoede bij allochtonen te bestrijden en te investeren in hun onderwijskansen. Vandaag haalt slechts 50 procent een diploma en leeft 55 procent van de Turkse en Marokkaanse allochtonen onder de armoedegrens.

De openheid moet zich niet alleen tot gedachten en woorden beperken. De openheid waar ik voor pleit is een genuanceerd verhaal van het zorgen voor gelijke kansen en belonen van inzet. Maar dat kan je alleen als je de noden van elke doelgroep afzonderlijk bekijkt. De noden van nieuwe migranten (taalopleiding en werk) zijn in geen geval te vergelijken met de uitdagingen van tweede en derdegeneratie allochtone jongeren, geboren en getogen Vlamingen (onderwijsachterstand en identiteit).

Tot slot nog een kleine suggestie voor Ispo. Misschien kunnen jullie een aanvullend onderzoek publiceren. Maar vraag dan eens aan moslims wat zij van de Vlaamse waarden vinden. Alvast een eerste stap naar meer openheid. Ik garandeer het Ispo een verrassend, maar bijzonder leerrijk resultaat.

Mohamed Ridouani,
schepen voor SLP in Leuven

Laten CD&V, OpenVLD en SP.A eindelijk eerlijk zijn en zichzelf opheffen

Fri, 16 Jan 2009 18:26:00 +0100

In haar editie van woensdag pleit uw krant voor minder politieke partijen omdat het land anders “overdreven gepolitiseerd raakt en er onefficiënt bestuur is”. Nochtans kende ons land in de laatste verkiezingen enkel “grote blokken” die zich aan de kiezer aanboden. Was er dan de laatste maanden wél efficiënt bestuur? Was er de laatste maanden geen zweem van politisering in de gerechtelijke kringen? Niet minder politieke partijen zijn de oplossing, wel een radicaal andere politiek is nodig.

Waarom zou een diversiteit van meningen in een parlement verlammend werken? In Nederland zijn er in de tweede kamer liefst 11 partijen die afgevaardigden hebben. Loopt het daar dan allemaal in het honderd? Of was het net België die de laatste 20 maanden op alle buitenlandse dagbladen stond met de ene crisis na de andere. Meer nog: het Sociaal-Liberalisme, die sommigen in Vlaanderen uit de parlementen willen houden, is er al jaren een interessante bron van politieke vernieuwing. D66 komt in Nederland van een peiling van 0 zetels met 3 in het parlement en telt vandaag in een peiling tot 15 zetels van de 150. Maar ook Det Radikale Venstre in Denemarken of Les Radicaux in Frankrijk doen het bijzonder goed. Moet hun mond gesnoerd worden? Mag hun stem niet meer in het parlement vertolkt worden? Blijkbaar wil men dat bij ons dus wel. De kiesdrempel is daar een sprekend voorbeeld van. Het is een aanslag op verandering en vernieuwing.

De diversiteit van meningen, het georganiseerde meningsverschil, in het parlement is de essentie van onze democratie. Zijn landen waar twee partijen dan domineren geen democratieën? Toch wel, alleen is hun systeem compleet anders dan het onze. Zo heb je in Groot-Brittanië het first past the post-systeem: degene die over de relatieve meerderheid beschikt vertegenwoordigt deze regio in het parlement. De partijdiscipline is echter veel minder uitgesproken omdat het parlementslid rechtstreeks verkozen is door de meerderheid van zijn regio. Hij of zij staat dus ongelooflijk sterk. Het is zijn of haar zetel en men is enkel aan zijn kiezers verantwoording verschuldigd, niet aan zijn partij. Zo zorg je dat er een diversiteit van meningen aan bod komen in het parlement. Men moet niet slaafs in het gelid lopen van zijn partij.

Ik wil dus zeker geen proportioneel systeem zoals het Belgische met slechts drie grote partijen. Dan beslissen de partijvoorzitters en de partij alles: de almachtige partijbureaus dicteren de wet en rammen ze door de strot van de achterban. Dan heeft de kiezer geen enkele invloed meer over wie in het parlement komt. En heeft de verkozene geen enkele mogelijkheid meer om een afwijkende mening te uiten. En het moet net omgekeerd. Elke kiezer heeft de volle vrijheid om aan de kandidaat van zijn keuze een volmacht te geven om zijn of haar standpunt te verdedigen in het parlement. Hoe beter de vrije keuze is gewaarborgd, hoe meer die stem het verschil kan maken. Dat is democratie, niet een systeem waar een klein clubje in een partij alles dicteert en dirigeert. Zo had de SP.a de laatste dagen veel weg van een stoomketel. Elk zuchtje kritiek werd toegedekt. Het is niet aan mij om anderen de les te spellen, maar Caroline Gennez zou er goed aan doen om het ventiel van ongenoegen in haar partij eens helemaal open te draaien anders vliegt het deksel er straks nog af.

En zelfs indien het waar zou zijn dat slechts een handvol partijen beter zou zijn voor de democratie (wat ik dus niet echt geloof) waarom kijkt iedereen dan naar de kleine partijen? Het zijn toch de drie grote traditionele partijen die de voorbije decennia hebben aangetoond dat hun recepten niet meer werken. Het zou dus niet meer dan logisch zijn dat CD&V, Open VLD en S.PA de gepaste conclusies trekken en zichzelf opheffen. Het is juist: beter bestuur is hoog nodig. Maar alleen nieuwe, ongebonden partijen die losstaan van hun vakbond of werkgeversorganisatie hebben kans op slagen.

Welke fundamentele oplossingen hebben de mastodontpartijen al bedacht of aangereikt? Het kleinste kind kan zien dat de vele en dringende problemen telkens opnieuw op de regeringstafel verschijnen, maar nooit zijn opgelost. Waarom? Heel eenvoudig omdat hun denkkader totaal is voorbijgestreefd is. Ze bedienen zich nog steeds van recepten van de vorige eeuw (en vroeger) en durven niet kiezen voor innovatie. Het beleid van de jaren ’80 is helemaal terug: instabiele regeringen, halve regeringswissels, compleet immobilisme, een communautaire blokkering en budgettaire ontsporingen. En net omdat we het twintig jaar geleden al eens meemaakten, weten we hoe het zal aflopen, en wie uiteindelijk de rekening zal betalen voor het politieke gepruts. Blijkbaar vinden de drie groten het van veel groter belang om verkiezingen te winnen en hun macht te bestendigen dan daadwerkelijk met die macht iets aan te vangen en het land echt te besturen.

Als Sociaal-Liberalen willen we op een pragmatische manier aan politiek doen: het probleem detecteren en er een oplossing voor uittekenen. We doen dat niet vanuit een verkramptheid van een vastgeroest dogmatisch denken, maar willen net verandering stimuleren en aanmoedigen. Immobilisme doodt immers alles, vooral creatieve en innovatieve krachten. Of je het nu graag hebt of niet: onze wereld evolueert met de kracht en de snelheid van een wervelstorm. Je kan je daar dus maar beter op instellen. Dit niet doen is de volgende generaties – onze kinderen en kleinkinderen dus – opzadelen met een onverantwoord hoge historische schuld. Schuldig verzuim, heet dat dan.

Laat ons dus ernstig blijven: het parlement beperken tot slechts 3 oude vastgeroeste ideologiën is toch weinig uitdagend, om niet te zeggen redelijk bekrompen. Natuurlijk zouden wetten nog gemakkelijker gestemd worden met slechts één partij in het parlement. Maar we willen toch ook geen perslandschap met maar één krant, die we dan nog liefst “De Waarheid” kunnen noemen. Of moeten we de kranten die flirten met een leesbereik van 5 procent ook laten verdwijnen of verplichten op te gaan in één groot allegaartje? Trouwens, echte waarheid is als schoonheid: ze verschijnt in fijne nuances en kleurrijke schakeringen.

Geert Lambert,
voorzitter Sociaal-Liberale Partij SLP