Volgende generaties zijn het kind van de rekening

Schaamte. Dat woord vat wellicht best het gevoel dat wij – en wellicht velen met ons – overhouden aan het politieke schouwspel van de afgelopen jaren. De politiek leek enkel met zichzelf bezig. Het oplossend vermogen van de traditionele partijen voor de vele en dringende problemen waarmee we als samenleving geconfronteerd worden, bleek nihil. Verder vooruitzien dan de volgende verkiezingen schijnt niet eens een optie te zijn. Voor Sociaal-Liberalen is immobilisme zowat de ergste nachtmerrie denkbaar. Want in een wereld die evolueert met de kracht en de snelheid van een wervelstorm, betekent stilstaan achteruitgaan. De traditionele partijen die mee verantwoordelijk zijn voor het immobilisme van de afgelopen jaren dragen dan ook een verpletterende verantwoordelijkheid. Zij zadelen de volgende generaties – onze kinderen en kleinkinderen dus – immers op met een onverantwoord hoge historische schuld. Schuldig verzuim, heet dat dan.

De kredietcrisis bestrijd je met een visie

Van een vooruitziende, doordachte en gecoördineerde aanpak van de kredietcrisis en de economische crisis die ermee gepaard gaat, is geen sprake. Er is hooguit wat gerommel in de marge. De chaos is daardoor totaal. Het overheidsbudget ontspoort zonder dat daar ook maar enige visie achter schuilt (de factuur ervan wordt doorgeschoven naar de volgende generaties). De oplossing voor Fortis waar de regering zichzelf zo voor roemde, is door haar eigen gepruts verder af dan ooit, met alle mogelijk dramatische gevolgen van dien voor de tienduizenden werknemers en honderdduizenden klanten.

Hoe kan de sociale zekerheid betaalbaar blijven?

Ons stelsel van sociale zekerheid wordt totaal op zijn beloop gelaten en gaat daardoor langzaam maar zeker zijn ondergang tegemoet. Zo durft geen van de traditionele partijen een generatiepact-bis bepleiten, nochtans absoluut noodzakelijk willen we onze sociale zekerheid op termijn ook betaalbaar houden. De Belgen zijn nog steeds zowat de grootste pillenslikkers ter wereld. Met het kiwimodel (waarbij de overheid voor bepaalde geneesmiddelen een aanbesteding organiseert en alleen het goedkoopste middel nog volwaardig terugbetaalt), wordt maar wat aangemodderd. Van een regionalisering van bepaalde delen van de kostencompenserende sociale zekerheid (denk aan de kinderbijslag of ziekteverzekering) om een efficiënter beleid mogelijk te maken, is geen sprake meer. Enz.

Er is maar één veilige economie: de groene

Van een klimaatbeleid die naam waardig is in ons land nog amper sprake. Liever wordt er in Europa en andere internationale fora gelobbyd om (nog) minder inspanningen te moeten doen. Dat we daardoor zeer bewust mee verantwoordelijk tekenen voor de klimaatcatastrofe waarmee we onze kinderen en kleinkinderen opzadelen, schijnt de traditionele partijen niet te deren. Dat we daardoor de trein van de groene economie (die ons door zijn innovatief karakter nochtans op het lijf is gegoten) compleet dreigen te missen, schijnt van geen tel.